Line Up

Crossroads (Bon jovi-tribute)

Up The Irons (Iron Maiden tribute)

Action in DC (AC/DC-tribute)

Voor de 3^e keer dit jaar vertrok een BOB delegatie naar het Monsters of Rock Festival. Na Emmen en Assen was het nu Delfzijl waar deze happening plaats zou vinden. In de evenementenhal waar je de schandalige prijs van € 1,80 voor een pilsje moest betalen. Gelukkig werd dit wat gecompenseerd door de goedkopere entreekaarten van €15,00 (MOR Assen € 20,00 )

Deze keer stonden Crossroads en Up The Irons voor Action in DC geprogrammeerd en daar was ik wel blij mee want dat gaf weer stof tot schrijven.We waren niks te vroeg in de zaal want we hadden amper onze eerste pilsjes van de avond in handen toen Crossroads op het punt van beginnen stond. Vooral Bon Jovi fan BOB I was geinteresseerd in het optreden en dus begaven we ons richting het podium waar het op dat moment nog vrij rustig was.

CROSSROADS:

In een wat matige entourage kwamen de jongens op en openden de show met Bad Medicine. Hier geen gillende fans om de bandleden te begroeten, een schril contrast met de echte Bon Jovi. Naarmate het optreden vorderde bekroop mij het gevoel dat deze jongens  niet echt lekker in de huid van hun idolen wisten te kruipen. Jon Bon Jovi is een echt sexsymbool, een tieneridool en die vergelijking  met zanger Heiko Ludwig ging niet op. Hier sloeg geen vonk over naar de jeugdige tienermeisjes in de zaal. Het gebrek aan beleving of concentratie uitte zich ook in het feit dat hij diverse keren maar net op tijd weer bij zijn microfoon terugkeerde na een gitaarsolo. Na een set van een uur waarin alle bekende hits zoals You Give Love A Bad Name, Bed Of Roses, It’s My Life, Have A Nice Day en Keep The Faith voorbij kwamen eindigde de band met Livin’On A Prayer. Muzikaal vond ik het wel lekker in elkaar steken maar volgens mij had de band zelf ook geen goed gevoel aan de avond over gehouden want ze vonden het niet nodig om als toegift het nummer Always nog te spelen. Tenminste ik kan me niet voorstellen dat deze song vanwege een strak tijdsschema geschrapt is. Ietwat teleurgesteld over dit optreden hoopten we dat Up The Irons de avond wel op gang kon brengen.

UP THE IRONS:

Het op gang brengen was deze band wel toevertrouwt want de opkomst met Aces High deed Delfzijl voor het eerst op z’n grondvesten trillen. Wat een verschil met de magere performance van Crossroads. Hier stond daadwerkelijk een copy van Iron Maiden. Zanger Sacha straalde in alles uit dat hij wel in de huid van Maiden zanger Bruce Dickinson wist te kruipen. Ook de gitaristen waren behoorlijk op dreef. Veelvuldig wisselden ze van positie en in een strak tempo pijnigden de jongens hun gitaren op de riffs van o.a. Number Of The Beast, Can I Play With Madness en Iron Maiden uit het Paul Di’ Anno tijdperk. En ik kan me vergissen maar voor mijn gevoel werd alles in een sneller tempo gespeeld als de originele uitvoeringen van Iron Maiden. Terecht werd het publiek getracteerd op een toegift. Deze kwam in de vorm van Wasted Years en Run To The Hills. Al met al een spetterende show en dus had Action In DC waarvan Mario (zanger Action in DC) die alles van de zijkant van de buhne aanschouwde aan Up The Irons een prima opwarmer. Wij waren er klaar voor.

ACTION IN DC:

Eigenlijk kan ik geen objectief verslag meer doen van Action In DC.De band is sinds Podium vorig jaar toegevoegd aan mijn favorieten en ik ga als AC/DC fan te veel mee in de ruim 2 uur durende show die deze rockers ons voorschotelden. Het was voor het eerst een beetje dringen geblazen om mijn plekje recht voor het podium vast te houden. Wat dat betreft leent de Evenementenhal in Delfzijl zich niet goed voor dergelijke concerten. Het is allemaal te smal. Dat leverde deze keer op dat de beide buren naast me twee totaal verschillende bezoekers waren. Links van mij een beer van een vent die naar eigen zeggen nog Bon Scott 2x heeft zien optreden met AC/DC. Hij wilde slechts 3 nummers vooraan staan omdat hij problemen met zijn rikketik had en zich niet te druk mocht maken. Rechts van mij twee jonge bloemen die voor het eerst Action in DC aan het werk zagen en niet wisten wat er gebeuren ging bij stripact tijdens Bad Boy Boogie. Toen ik ze voor de grap vertelde dat Vince (de Angus Young) zijn jongeheer aan het publiek zou laten zien gilden ze het uit. Het leken mij meer afschuwskreten dan dat er van opwinding sprake was.

De show van Action In DC stond weer als een huis en Vince rende weer van hot naar her als was hij de one and only Angus Young. Uiteraard werden alle songs weer volop meegezongen en ik waande mij bij tijd en wijle in een conversatie met Mario in songs als Sin City, Rock n Roll Damnation (dit nummer blijft een van mijn favorieten), Dirty Deeds and  The Jack. We waren het in elk nummer wel met elkaar eens. Af en toe greep ik naar mijn camera om de noodzakelijke plaatjes te schieten. Bij Let There Be Rock moest ik even BOB H mijn plek bezet laten houden want de blaas was zo vol dat die eerst geleegd moest worden. Tjonge dat luchte op en ik stond weer aan het front nog voordat Up To My Neck In You ingezet werd. Voordat ik het in de gaten had was de set al afgelopen en schakelde Mario de knop om naar het Brian Johnson tijdperk voor Thunderstruck en For Thouse About To Rock. De kanonnen stonden alweer in stelling en zelfs het grote kanon was weer terug van de revisie. Helaas bulderde deze echter niet waardoor dit ik het enige smetje op de show vond. Het kanon had op deze manier geen toegevoegde waarde en had beter achterwege kunnen blijven.

Action In DC krijgt geen cijfer meer van mij. Ik zou teveel in herhaling vallen. Gewoon weer een dikke, dikke voldoende, maar ja ik ben wel bevooroordeeld. Gewoon een keer gaan bekijken deze band is mijn advies. TOT ZATERDAG 13 MEI IN EMMEN !!!!

Oh ja, het was leuk om even kennis gemaakt te hebben met Carlo van het entertainmentbureau die de organisatie in handen heeft. De BOB was hem inmiddels al opgevallen.

(By www.jannicolai.tk )