KISSIN' TIME

Het is zaterdagmiddag 13 mei 2006. Het weekend van Monsters Of Rock in Emmen én s´zondags  Michael Schenker in Hardenberg. Aangezien de bergen bij mij ook niet tot aan de hemel reiken koos ik voor het intiemere rockfeest in Emmen. En natuurlijk weegt Action In DC ook het zwaarst mee in die beslissing.

Ik pak zo rond een uur of 5 een koel flesje Spa Groen van de firma Heineken uit de koelkast en zet een CD van AC/DC op. De kinderen zijn ergens te spelen, de vrouw is nog niet thuis van het werk dus de volumeknop kan vol open. Terwijl de strakke riffs van de broertjes Young uit de speakers galmen zet ik het eten op. Af en toe grijp ik mijn luchtgitaar en speel Let There Be Rock vol overgave mee. De ultieme warming up is begonnen voor weer een avondje Monsters of Rock.

Aanvankelijk zou ik samen met BOB H en BOB Ha naar Emmen gaan maar eerstgenoemde bleek met zijn net gekochte trike niet op tijd weer thuis te zijn dus vertrokken slechts twee BOB leden naar Monsters of Rock dat naar mijn mening de meest smaakvolle programmering totnutoe kende met Kissin´Time , Up The Irons en natuurlijk headliner Action In DC.

Om 19.40 uur waren we bij de Giraf in Emmen waar ik bij de ingang organisator Carlo trof. Na een praatje voegde Mario (zanger Action In DC) zich ook nog even bij ons. We dronken een pilsje en daarna werd het tijd om onze positie aan het front in te nemen om maar niks te missen van wat komen zou.

Om 20.15 uur trapte de duitse tributeband Kissin´ Time af. Na een wat amateuristische opening, drummer Mike kwam de boel opjuttend het podium op , waarna er nog enkele minuten gestemd en getuned moest worden. Dat ging natuurlijk ten koste van een spetterende opening maar toen ging het ook echt los met Deuce. s´Middags had ik nogmaals een deel van de DVD Rock The Nation had bekeken en ik was aangenaam verrast door de performance van Paul " Thorsten" Stanley en Gene " Andy" Simmons. Echt artiesten die zich kunnen verplaatsen in de huid van hun idolen. Daarbij stak Kreischi, de lookalike van Ace Frehley, een beetje flets af. In ieder geval was zijn kostuumkeuze wat aan de simpele kant.

Met  Do You Love Me en New York Groove (afgeleid van de discohit Disco Stomp van Hamilton Bohannon) had de band bij mij al de juiste snaar geraakt om een positief eindresultaat voor hun te kunnen noteren.

De band had vooral veel werk uit de jaren ´70 op hun reportoire staan vanavond.

Wat mij betreft ook de beste periode van Kiss dat bij het grote publiek bekend werd met de discorock hit I was Made For Lovin You dat na de New York Groove werd gespeeld.

Na een uitstapje met werk van de Creatures In The Night CD en Psycho Circus kwam de band weer terug in 1976 met oa Shout It Out Loud en Rock n Roll All Nite. De laatste werd natuurlijk uit volle borst door de aanwezige fans meegezongen. De set zat er bijna op maar niet zonder dat Detroit Rock City gespeeld werd. De afsluiter God Gave Rock n Roll To You had ik stiekem al verwacht. Een betere boodschap kun je de rockers in de zaal niet meegeven. Paul "Thorsten" Stanley bewees in dit nummer ook de hoge noten goed aan te kunnen.

Ondanks de beperkte mogelijkheden waren er toch wel voldoende showelementen aanwezig. Een vuurspuwende Gene Simmons, de vonkenregen en de confetti voegden voldoende visuele aspecten toe. Gelukkig maar want een optreden van Kiss zonder show is als een toetje zonder slagroom.

Waardering :8,0

UP THE IRONS

Up The Irons had aan Kissin´ Time een betere warming up band als de vorige editie in Delfzijl toen Crossroads (Bon Jovi) het spits afbeet. Maar de band straalt zoveel power en energie uit dat ze het op eigen houtje ook wel klaren. Aan de  opkomst van drummer  Robert kon je al zien dat de band er zin in had. De komediant van de band heeft goed gekeken naar zijn voorbeeld  Nicko Mc Brain. Met een opzwepend drumtempo sloeg de vonk al vanaf de opener Aces High over op het publiek. Als al vroeg in de set Number Of The Beast ingezet wordt is het feest in de zaal reeds compleet. Verbazingwekkend is het om te zien  hoeveel gevoel Sascha (zanger) in de songs aan de dag weet te leggen. Dit kwam goed tot uiting in songs zoals Fear Of The Dark en The Clansman. Hoewel ik geen uitgesproken Maiden fan ben bleef het optreden mij boeien. Voor ik  er erg in had was Up The Irons met Run To The Hills alweer toe aan het laaste nummer van de avond. We waren klaargestoomd voor Action In DC door twee prima bands.

Waardering 7,8

ACTION IN DC

Action In DC kon zaterdagavond niet brengen wat ze wilden brengen. Plaatselijke verordeningen verboden het om de volledige set te spelen en dus moest er geschrapt worden in de setlist. Jammer want volgens mij waren de jongens ook van plan om Overdose te spelen,  een track die ik nog niet in de uitvoering van Action in DC had gehoord. Ik verbaasde mij er trouwens over dat ik in de pauze tussen Up The Irons en Action in DC steeds verder naar het midden voor het podium kon schuiven daar waar ik de hele tijd meer aan de zijkant rechts had gestaan.

De band begon tegen 23.50 uur met Live Wire en zoals een goed geöliede rockmachine betaamt  hield de band druk op de ketel door in een strak tempo het beste van AC/DC ten gehore te brengen. Want als er één minpuntje aan de echte AC/DC genoemd mag worden is het wel de stilte´s tussen de nummers waardoor een concert niet echt vaart heeft.  Via de niet uit te bannen stripact van Vince in Bad Boy Boogie, het meeslepende Rock n Roll Damnation, de hitte die je aan het front voelt als tijdens Highway To Hell de vlammen tot het plafond toe reiken kwam de show Action in DC volgens mij en vele mannelijke fans bij The Jack tot het absolute hoogtepunt. De mooie blondine Helma voerde een stripact op en vervolgens mocht iemand uit het publiek haar goed gevormde borsten insmeren met body lotion.  Het leek wel alsof iedereen zijn plek aan de bar had verlaten om maar niets te missen van wat zich op het podium afspeelde want ik had ineens allemaal hijgende mannen in mijn nek. Helaas stond ik een meter tever naar links waardoor het buitenkansje om de borsten in te smeren aan mij voorbij ging.

Nadat de laatste accoorden van Let There Be Rock gespeeld waren bleek dat plaatselijke verordeningen het niet toelieten de hele set te spelen. Er lag een vergunning om tot 1.00 uur door te gaan.  Het was inmiddels al bijna 1.30 uur toen Action In DC weer opkwam  met Jailbreak en als afsluiter Thunderstruck. Geen saluutschoten meer om 1.37 uur als waardig afscheid aan de fans. Fans waarvan in ieder geval één iemand die benaming niet mocht hebben aangezien hij het nodig vond de boel te ontsieren door met bier naar de bandleden te gooien waar hij ook nog zichtbaar veel plezier aan beleefde. Dergelijke droplullen mogen wat mij betreft direct afgevoerd worden. Ik heb het meegemaakt dat Lemmy van Motörhead na 25 minuten met de band het podium verliet na diverse waarschuwingen dat hij geen bier naar zich gegooid wilde hebben. Dit ook ivm alle electriciteit. Het concert werd toen niet hervat. Ik had het me voorkunnen stellen als Mario hetzelfde had gedaan want hij kreeg echt de volle lading bier over zich heen.

De jongens weten het, een waarderingscijfer geef ik Action In DC niet meer, in plaats daarvan drie duimen. Voor mij de ultieme vervanging van AC/DC.

Waardering :

En zo eindigde voor mij de 4e Monsters Of Rock avond toch wat onbevredigend. Niet wat het programma betreft, dat stond als een huis. De optredens van alle bands waren zeer onderhoudend. Nee, de smetjes kwamen vanuit het publiek waar zich tijdens Action In DC een klein opstootje vlak achter ons voordeed en het biergooien. Als het organisatorisch mogelijk is zou er wat dat betreft meer security ingezet mogen worden om dergelijke uitwassen direct in de kiem te smoren.

Sywisy (See You When I See You)

(By www.jannicolai.tk )