Eindelijk was het weer zover, in het voor de Boppers rustige concertjaar 2005 stond weer een editie van  Monsters Of Rock op het programma. Het feestje waarbij rockers in de huid van hun idolen kruipen en waarbij het publiek voor slechts 20 euro het gevoel krijgt  dat de  echte  Guns N Roses, Metallica en AC/DC voor je op het podium staan. Jong en oud trof elkaar in de prachtige grote zaal van De Smelt in Assen waar je het gevoel had op vakantie te zijn in een subtropisch land

In de nieuwe BOB car van Bob Ha vertrokken we om 19.00 richting  Assen. Bij aankomst was het nog redelijk rustig aan de bar. Dat zou spoedig veranderen want toen ik tijdens het optreden van Gunz n Rozes even een wat bier ging ophalen bleek het aan de bar drukker te zijn dan voor aan het front. Gunz N' Rozes beet evenals de vorige keer het spits af. De opener  met het mooie "Estranged" vind ik persoonlijk niet echt pakkend. Ik zie liever een stevig wat korter nummer om de zaak direct swingend te krijgen. Hoewel ik mezelf absoluut niet tot fan van Guns N Roses reken heb ik me toch prima vermaakt met de band. Veel bekende nummers passeerden de revu waaronder Mr Browstone, Live & Let Die, Mamma Kin, Sweet Child of Mine en het prachtige Paradise City. Wederom een ruime voldoende voor deze top tributeband 7,5.

Nutellica was in Emmen (mei 2005) voor mij de meest tegenvallende band maar dat lag meer aan mij dan aan hun. Waarschijnlijk omdat ik goede herinneringen koester aan het optreden van Metallica  beginjaren 80 in de Ysselhal hoopte ik dat Nnutellica het accent op de Kill Em All CD zou leggen maar er werd veel van het recentere werk gespeeld. Blijkbaar heeft de band zich de kritiek aangetrokken want de set in Assen paste meer in mijn straatje. Met nummers als Enter Sandman, For Whom The Bells Toll Seek & Destroy schotelden ze ons een set voor die mij vanaf de begintunes tot slotakkoord terug deed denken aan de tijd dat ik Metallica tot een van mijn favoriete bands rekende. Nutellica verdient wat mij betreft een 7.3 voor dit optreden.

En dan Action In DC. Natuurlijk ben ik bevooroordeeld vanwege het feit dat AC/DC sinds mensenheugnis mijn favoriete band is, niets ten nadele van de andere bands overigens maar deze jongens moeten wel  stuk voor stuk AC/DC bloed in het lijf hebben zitten. en als je dat hebt is het niet moeilijk meer een show neer te zetten met zoveel power en bezieling dat moet haast vanzelf gaan.En dat gebeurde ook. Hoewel ik bezweet headbangend vanaf Live Wire (de opener)tot aan de saluutschoten de band van mijn support voorzag was een bezoeker achter mij van mening dat ik niet echt uit mijn dak ging. Ja ik moest toch af en toe even een foto schieten en dat gaat moeilijk als je aan het headbangen bent. Action In DC heeft mij met de show weer het gevoel gegeven bij een optreden van de echte AC/DC aanwezig te zijn. Met de perfecte imitaties en performance op zich waarbij de Malcolm Young  (Emerald ) en de Cliff Williams (Nick) van de band keurig naast de drums hun partij speelden en met de refreins naar voren stappen. Met Mario die bij het opzetten van de pet gelijk Bon afloste voor Brian Johnson om Thunderstruck en For Those To Rock uit de speakers te doen schallen. En met Vince (Angus Young) maar zijn klasse heb ik de vorige verslagen als ruimschoots geprezen. Tot ziens in Delfzijl. Waardering 8.0
(By www.jannicolai.tk )