de Smelt, Assen 21-10-2006
In een tijd waarin het bijwonen van concerten van de groten uit de hardrock en metalscene haast onbetaalbare aangelegenheden worden ( 40 euro voor een kaartje is heel normaal) zijn de Monsters of Rock Festivals prima alternatieven voor een betaalbare prijs. Want voor ca. 20 euro krijg je drie tributebands te zien die het origineel soms akelig dicht benaderen. En daar waar de tand des tijds bij sommige topbands nadrukkelijk heeft toegeslagen zijn tributebands als Nutellica en Up The Irons in staat om nog steeds retestrak en energiek een set neer te zetten die doet denken aan de beste jaren van hun idolen. En die liggen toch al gauw 20 jaar achter ons.
Zo begaf ik mij samen met BOB F op uitnodiging van organisator Carlo Roelofs naar Assen om achtereenvolgens Crossroads, Up The Irons en Nutellica aan het werk te zien. Het mag wel eens gezegd worden dat deze organisator alle lof verdiend als het gaat om zijn evenementen naar een hoger plan te tillen, om MOR tot het meest spraakmakende festival van Nederland te maken en om het publiek tevreden te stellen. Dat zeg ik niet om bij hem in een goed blaadje te komen maar meer om het feit dat hij heel goed in de gaten heeft dat MOR succesvol kan blijven door open te staan voor ideeen en medewerking vanuit het publiek. Deze avond was mijn samenwerking met Carlo en Mario ook weer perfect, de setlisten werden mij na afloop keurig gebracht waarvoor mijn dank.
Crossroads beet als Bon
Jovi tribute het spits af. Ik was destijds bij MOR in Delfzijl enigszins
teleurgesteld in het matige optreden en was ook zeer benieuwd of de band dit
keer met wat meer uitstraling op de buhne zou staan. Dat was inderdaad het
geval en dat zal zeker door gitarist Jan (ken alleen zijn voornaam) gekomen
zijn die het publiek verzocht om wat dichter bij het podium te komen staan.
Gelukkig gaf een groot deel van de fans gehoor aan het verzoek waardoor het
voor Crossroads wat prettiger spelen was.
In ruim een uur tijd passeerde het beste van Bon Jovi de revu. De band opende met Bad Medicine en had na You Give Love A Bad Name, In These Arms en Runaway al meer respons vanuit het publiek dan tijdens het hele optreden in Delfzijl. Helaas blijft de performance het zwakste punt van Crossroads. Een punt dat ik ook al aanhaalde in het vorige verslag van deze band. De insteek van een tribute is mijns inziens dat je als publiek het gevoel moet krijgen dat je naar de echte Bon Jovi kijkt. Crossroads kan mij dat gevoel in ieder geval niet geven. Daarvoor is frontman Heike Ludwig te statisch en hebben de overige bandleden ook niets gemeenschappelijk met Richie Sambora, Tico Torres en David Bryan. Het gebrek hieraan wordt grotendeels gecompenseerd door het leggen van veel gevoel in nummers zoals Bed of Roses en Wanted Dead or Alive. Na het laatste nummer, Livin’ On A Prayer kwam Crossroads nu wel terug met een toegift in de vorm van Always. Het was duidelijk dat de band tevreden was met het optreden alhoewel het volgens Jan nog niet perfect was. Ik sprak na afloop met hem hierover en hij bevestigde mijn conclusie dat dit optreden beter was als Delfzijl.
Up The Irons had deze
avond ook zeker niet misstaan als hoofdact. Deze Iron Maiden tributeband weet
bij de Maiden fans ongetwijfeld de juiste snaar te raken. Het wat moeilijk
toegankelijke openingsnummers Moonchild vond ik iets minder gelukkig gekozen. In
Emmen kwam de band op met Aces High een nummer waarvan ik persoonlijk vind dat je
daar even wat beter de beuk ermee ingooit. Maar hoe dan ook, vanaf de eerste
accoorden sta je naar een energie en
enthousiasme uitstralende band te kijken die met recht in een adem genoemd mag
worden met Iron Maiden. Volgens kenner BOB F was het vanwege dit enthousiasme
dat de gitaristen nog wel eens een valse noot kraakten maar het zal geen fan in
de zaal iets gedeerd hebben. Om Iron Maiden te kopiëren komt veel vakmanschap
om de hoek kijken. Met name de snelle riffs van de beide gitaristen vergt veel van
de jongens en het is daarom niet verwonderlijk dat hier wel eens iets fout kan
gaan. Samen met drumbeest Robert die het tempo hoog houd bedrijft deze band ruim
5 kwartier topsport.
De set kende enkele wijzigingen tov Emmen. Zo ontbraken
jammer genoeg met Can I Play With Madness en Bring Your Daughter To The
Slaughter twee nummers die bij mij hoog in de best of Maiden nummers staan.
Hiervoor in plaats speelde de band The Prisoner en Wasted Years. Uiteraard ging het dak er weer echt af met de
twee klassiekers Number Of The Beast en in de toegift Run To The Hills. Opvallend vond ik dat Up The Irons de nieuwe Maiden CD “ A Matter Of
Life And Death” nog niet meegenomen
heeft in haar reportoire. En dat terwijl dit nieuwe album toch staat als een
huis. Wellicht horen we daar de volgende keer meer van.
Nutellica mocht voor het
eerst als headliner optreden tijdens Monsters Of Rock. De band heeft met Stefan “ Het” Fieker een
perfecte imitatie van James Hetfield binnen de gelederen. Fieker is Hetfield
zoals Nutellica in alle opzichten Metallica is. Zelfs de website van de
Nutellica is geheel in dezelfde stijl als die van hun idolen opgezet. Het mag
duidelijk zijn; Nutellica streeft in
alle opzichten de perfecte imitatie na.Wat ook duidelijk is
geworden dat Nutellica de link met het recentere werk van Metallica heeft
verbroken. Die conclusie trok ik na het vorige Monsters of Rock Festival al en
werd deze avond weer bevestigd. Het zwaartepunt lag bij nummers van Ride The Lightning (Creeping Death,
For Whom The Bells Toll, Fade to Black) en .. And Justice For All ( One, Blackened, Harvester Of Sorrow). Het geheel werd
volgens BOB F in een “retestrak” tempo afgespeeld en het was dan aan het front bij
de fans dan ook een zeer hectische boel. Het bemoeilijkte mij in ieder geval
wat fatsoenlijke plaatjes te schieten waardoor ik genoodzaakt was me even wat
meer naar de zijkant te begeven. Flauw uitstapje van
Nutellica was de MTV medley tijdens Seek & Destroy met als dieptepunt “the
sound of Michael Jackson”. Ik hoopte dat na toegift Enter Sandman deel twee van
de toegiften nog aan bod kwam want daarin stond Whiskey in The Jar gepland.
Helaas moest de band er een punt achter zetten. Het was inmiddels ook alweer
1.15 uur geworden. We hadden weer genoeg Metal getankt om het tot 11 november
in Delfzijl uit te houden.
Het laatste gedeelte van
het optreden heb ik wat op de achtergrond (bij de PA) gevolgd naast Carlo, vanwaar ik tesamen
met Carlo nog
even een goede totaalindruk van dit Festival kon opdoen. MOR Assen was zeker
niet uitverkocht en dat is spijtig. Wellicht dat de komende MOR´s op meer
belangstelling mag rekenen. Ik weet van de organisatie dat ze er alles aan doen
het programma voor het noorden zo aantrekkelijk mogelijk te maken. De komende
festivals kunnen we Rammstein tribute Stahlzeit, Ozzy Ozz (Ozzy Osborne) Kissin
Time (Kiss) en Judas Rising (Judas Priest) verwachten. Dit samen met topacts
als Action In DC (AC/DC) en Nutellica (Metallica) maakt dat je MOR als
rechtgeaarde rockfan niet mag missen. See You in Delfzijl !!
Vaste fan!!
Sywisy (See You When I See You)